W latach 90. współpracował z Andrzejem Lepperem i partią Przymierze Samoobrona. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z płockiej listy utworzonego przez to ugrupowanie komitetu Samoobrona – LepperaInga Słodkowska, Wybory 1993. Partie i ich programy, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2001..
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej (kwatera S-II-7-8-7).
Twórczość Przed nami życie (poezje) Rytm serca (poezje) Właśnie róża (poezje) Odwiedziny (opowiadania) 1964 Oczarowani (powieść) 1967 Fotografia mówi prawdę (powieść) 1969 Rodowód (powieść) 1969 Gorące barwy (poezje) Ogólnie i osobiście (felietony) Nasz dom (szkice) Nazwanie życia (poezje) Jelenie jedzą klejnoty (powieść) 1978 Na ostrzu brzytwy (opowiadania) 1986 Skrzydła i kamienie (poezje) Skrzaty z wiejskiej chaty (utwory dla dzieci) Zielone ludziki (utwory dla dzieci)
Krytyka Książka Jelenie jedzą klejnoty doczekała się recenzji pióra Stanisława Barańczaka opublikowanej najpierw w prasie podziemnej, a potem w tomie Książki najgorsze. Według tej recenzji, proza Henryka Gaworskiego jest „smakowita jak sztuczny miód i pożywna jak masło Śniadaniowe”Stanisław Barańczak, Książki najgorsze, , s.