Stronnictwo Narodowe – polskie ugrupowanie polityczne, działające na uchodźstwie w latach 1939–1992.
Okres II wojny światowej Struktury Stronnictwa Narodowego na emigracji zostały utworzone we Francji bezpośrednio po kampanii wrześniowej. Po klęsce Francji w czerwcu 1940 struktury stronnictwa przeniesiono do Wielkiej Brytanii.
Na czele emigracyjnych władz Stronnictwa Narodowego stanęło trzyosobowe kierownictwo, w skład którego weszli Tadeusz Bielecki, Władysław Folkierski i Marian Seyda. Stronnictwo Narodowe przyjęło postawę opozycyjną wobec rządu Władysława Sikorskiego. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski przedstawiciele SN na znak sprzeciwu opuścili Rząd RP na uchodźstwie.
W 1943 doszło do wyodrębnienia się w SN dwóch grup. Pierwsza, skupiona wokół Tadeusza Bieleckiego i Adama Doboszyńskiego, opowiadała się przeciwko porozumieniu z ZSRR i zaczęła zbliżać się do reprezentantów przedwojennego obozu sanacyjnego. Druga grupa, skupiona wokół Jędrzeja Giertycha, postawiła na szukanie porozumienia z ZSRR. Frakcja skupiona wokół Tadeusza Bieleckiego stopniowo zaczęła odsuwać „giertychowców” od władzy w Stronnictwie.