W efekcie rozpadła się większość struktur poza brytyjskimi i amerykańskimi.

Schyłkowe lata Pomimo rozwiązania się Rady Trzech po objęciu urzędu prezydenta przez Stanisława Ostrowskiego w 1972, Stronnictwo Narodowe nadal pozostało w opozycji i odmówiło uznania legalności władz polskich na uchodźstwie.

W 1989 władze emigracyjnego SN odmówiły uznania legalności utworzonego w Polsce przez Mireckiego, Siemaszkę i Matłachowskiego Stronnictwa Narodowego.

Podczas zjazdu emigracyjnego SN w dniach 4–6 września 1992 podjęto decyzję o samorozwiązaniu i przekazaniu ciągłości organizacyjnej oraz majątku Stronnictwu Narodowo-Demokratycznemu.

Zobacz też Stronnictwo Narodowe (1928–1947)

Bibliografia Wojciech Muszyński, Stronnictwo Narodowe na emigracji (1939–1992), Biuletyn IPN, nr 8–9/2007, s. 106-109.

!