Jednym z pierwszych gospodarstw biodynamicznych było gospodarstwo Stanisława Karłowskiego, ziemianina i senatora Senatu RP III kadencji (1930-1935) o powierzchni 1764 ha w Szelejewie.
Uprzemysłowienie rolnictwa i rozpowszechnienie nawozów syntetycznych umożliwiło w krajach wysoko rozwiniętych znaczny wzrost plonów w stosunku do stanu sprzed II wojny światowej. Zaczęto stosować herbicydy, defolianty i metody inżynierii genetycznej w celu tworzenia organizmów genetycznie modyfikowanych (GMO). Wsparcie hodowli przez stosowanie do leczenia i rozrodu antybiotyków i hormonów, oraz napromieniowywanie promieniami gamma niektórych produktów (takich jak przyprawy) pozwoliło zwiększyć produkcję i trwałość wyrobów, jednak taki kierunek zmian wzbudził liczne kontrowersje.
W odpowiedzi na to, po konferencji ONZ „Środowisko i Rozwój” w Rio de Janeiro w 1992 r. w dokumencie "Agenda 21", powstała koncepcja rolnictwa zrównoważonego pod kątem ekonomicznym, środowiskowym i społecznym, które w swych założeniach nie stanowi zagrożenia dla różnorodności biologicznej, a pośrednio przyczynia się do oszczędnego korzystania ze środowiska.