Piotr Umiński (ur. 29 czerwca 1830 w Warszawie, zm. 27 stycznia 1906) – polski działacz społeczny, urzędnik, współzałożyciel Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, kolekcjoner.
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Cholewa. Po uzyskaniu wykształcenia pracował jako urzędnik państwowy w Królestwie Polskim. Wiosną 1863 z nominacji władz powstańczych pełnił funkcję naczelnika cywilnego Wydziału I w Warszawie, obejmującego Śródmieście. Po upadku powstania przeniósł się do Krakowa. Przez pewien czas kierował biurem Kolei Tatrzańskiej, w latach 70. XIX wieku przeszedł do magistratu, gdzie przez kilka lat był referendarzem; w grudniu 1881 Rada Miejska powierzyła mu obowiązki naczelnika Biura Ekonomicznego (Ekonomatu). W 1895 przeszedł na emeryturę.
Umiński uczestniczył w pracach licznych instytucji i organizacji krakowskich. W latach 1873–1892 był sekretarzem Komisji Archeologicznej Akademii Umiejętności (kierowanej przez prof. Józefa Łepkowskiego). Od 1874 w ramach Akademii Umiejętności był również współpracownikiem Komisji Antropologicznej. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, pełniąc w latach 1873–1886 (lub 1887) funkcję sekretarza oraz przewodnicząc Komisji Rozpoznawczej.