Karl Ludwig Bonhoeffer (ur. 31 marca 1868 w Neresheim, zm. 4 grudnia 1948 w Berlinie) – niemiecki lekarz psychiatra i neurolog, profesor zwyczajny na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie.
Życiorys Syn Friedricha von Bonhoeffera (1828–1907) i Julie z domu Tafel (1842–1936). Jego brat Gustav-Otto Bonhoeffer (1864–1932) był chemikiem.
Uczęszczał do szkoły elementarnej w Heilbronn i Ravensburgu, od 1878 do 1886 uczył się w gimnazjum w Tybindze. W latach 1886–1887 odbywał służbę wojskową w Stuttgarcie. Następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Eberharda i Karola w Tybindze, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W 1892 w Tybindze otrzymał tytuł doktora medycyny. W 1897 habilitował się na Królewskim Uniwersytecie we Wrocławiu u Carla Wernickego. W latach 1903 i 1904 przez krótki czas był profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu oraz Uniwersytecie Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W 1904 objął po Wernickem katedrę psychiatrii we Wrocławiu. W 1912 zastąpił Theodora Ziehena na katedrze psychiatrii i neurologii w Berlinie. Do 1938 kierował kliniką psychiatrii i neurologii szpitala Charité.