240px|right|thumb|Dywizja walczyła w składzie II Korpusu Polskiego 240px|right thumb|240px|right|Odznaka Związku Kaniowczyków 5 Dywizja Strzelców Polskich – wielka jednostka piechoty II Korpusu Polskiego Wojska Polskiego na Wschodzie.
Formowana od marca 1918 w Sorokach (Besarabia) i Bużarówce Wołowej w składzie II Korpusu Polskiego. Rozformowana razem z Korpusem 12 maja 1918.
Działania dywizji 10 marca 1918 rozkazem dowódcy korpusu utworzona została 5 Dywizja Piechoty. W jej skład weszła Brygada Karpacka (była II Brygada Legionów Polskich), 6 pułk ułanów i dywizjon artylerii. Następnie numerację dywizji zmieniono z "5." na "2.", ale 15 marca przyjęto nazwę 5 Dywizji Strzelców Polskich. W tych dniach oddziały dywizji maszerowały ku Dnieprowi. Podczas marszu doszło w dowództwie do różnicy zdań co do dalszych działań dywizji. Generałowie Stankiewicz i Glass wraz z grupą podwładnych przeszli do Winnicy, gdzie wraz z III Korpusem zostali rozbrojeni przez Austriaków. Płk Haller nakazał dywizji kontynuować marsz ku Dnieprowi. 25-26 marca dywizja odpoczywała w rejonie Berszady. 28 marca brygadier Haller objął dowództwo II Korpusu, występując pod pseudonimem „generał Mazowiecki”. Dywizja kontynuowała marsz. Przekroczyła Boh pod Hajworonem i pomaszerował do Humania na teren okupacji niemieckiej. Tu dokonano kolejnej reorganizacji.