Józef Wybicki (ur. 3 września 1866 w Niewierzu, zm. 28 kwietnia 1929 w Toruniu) – polski lekarz, działacz niepodległościowy, polityk, minister, kawaler Orderu Virtuti Militari. thumb|Pomnik upamiętniający Józefa Wybickiego w Niewierzu Życiorys Studiował medycynę we Wrocławiu, w Berlinie oraz na Uniwersytecie w Lipsku, gdzie w 1894 uzyskał dyplom doktora medycyny. Osiadł w Gdańsku i rozpoczął pracę jako lekarz pediatra. W 1918 w porozumieniu z Wojciechem Korfantym utworzył na Pomorzu Polską Organizację Wojskową, gdzie był doradcą i zastępcą szefa. 14 listopada 1918 został podkomisarzem Naczelnej Rady Ludowej w Gdańsku. W kwietniu 1919 został na krótko aresztowany przez Niemców, po uwolnieniu musiał opuścić Gdańsk.
W 1920 mianowany na pierwszego starostę krajowego pomorskiego w Toruniu i był nim do 1921. W 1923 powrócił na stanowisko starosty krajowego i urzędem tym kierował do śmierci.
Od 22 października 1921 do 29 kwietnia 1922 był ministrem byłej dzielnicy pruskiej w dwóch rządach Antoniego Ponikowskiego.
W sierpniu 1925 współorganizował i został pierwszym prezesem Zarządu Instytutu Bałtyckiego.
Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mszanie.