Wkrótce potem jednak przyłączył się do ruchu syjonistycznego. Był sekretarzem generalnym warszawskiego oddziału Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej w Polsce i sekretarzem Związku Literatów i Dziennikarzy Żydowskich w Warszawie. Publikował w takich tytułach, jak: „Dos Fołk”, „Di Tribune”, „Ilustrirte Woch”, „Der Jud” i „Ha-Tor” (czasopismo wydawane w Jerozolimie). Przez pewien czas był redaktorem kroniki warszawskiej w „Der Moment”. Był czołowym publicystą i krytykiem teatralnym w „Unzer Express” i „Express”.
Po wybuchu II wojny światowej uciekł do Lwowa. Po krótkim czasie wrócił jednak do Warszawy i trafił do getta. Tam organizował życie kulturalne i społeczne, m.in. działał w Żydowskiej Samopomocy Społecznej oraz pracował w Joincie. Zmarł na tyfus pod koniec 1941. Jest pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej (kwatera 31, rząd 3)Grób Elchanana Cajtlina w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej.
Książki Dos cijonisze Erec Jisroel in licht fun perzenłeche beobachtungen (jid. Syjonistyczna Ziemia Izraela w świetle osobistych obserwacji, 1922), A bichełe lider (tomik wierszy, 1931), In a literarariszer sztub (t. 1 1937, t. 2 wydany pośmiertnie przez brata Aarona w Buenos Aires w 1947), Buch un bine (jid.