Odznaki polowe pilota i obserwatora thumb|Polowa Odznaka Obserwatora. Po zakończeniu wojny o granice w 1920 roku zaczęła się zacierać różnica pomiędzy „polową” odznaką a odznaką uzyskaną w czasie pokoju. W 1928 roku chcąc wyróżnić pilotów i obserwatorów polowych (takich, którzy swe prawa do odznaki nabyli w czasie działań wojennych) od pilotów i obserwatorów z okresu pokoju, przy Departamencie Aeronautyki powstała Komisja Odznak Polowych w składzie: pułkownicy – Ludomił Rayski, Janusz de Beaurain, Jerzy Kossowski, majorzy – Tomasz Turbiak, Wacław Makowski, Władysław Kalkus, Karol Friser, Kazimierz Ziembiński, porucznicy – Zygfryd Piątkowski i Borowy. Zadaniem komisji było zweryfikowanie prawa do odznak polowych pilotom i obserwatorom i przedstawienie imiennych wniosków Ministrowi Spraw Wojskowych.
Nadanie pierwszych polowych odznak pilota i obserwatora „za loty bojowe nad nieprzyjacielem czasie wojny 1918-1920” zostało ogłoszone 11 listopada 1928 roku w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych.