Szenute z Atripe, Sanutius (ur. między 332 a 350 w miejscowości Szenalolet, zm. między 451 a 466) – mnich egipski i przeor Deir el-Abiad (Białego Klasztoru) w Sohag, założyciel szeregu gmin i klasztorów, archimandryta, reformator życia monastycznego oraz jeden z twórców cenobityzmu, święty Kościoła koptyjskiego.
Życie mały|Życie Shenute, sahidyjskie pismo koptyjskie, czarny tusz, papirus, VI-VII w. n.e. Z Egiptu. British Museum, Londyn. Był synem egipskich wieśniaków. Około roku 371, w wieku ok. 9. lat, oddano go do Białego Klasztoru (Deir al-Abiad), którym wówczas kierował jego wuj, a zarazem fundator tego ośrodka monastycznego, Pdżol. Po jego śmierci, około 385 roku, objął stanowisko przełożonego. Pełniąc tę funkcję przez ok. 80 lat, doprowadził do największego rozkwitu lasztoru. W 431, już jako osoba ciesząca się opinią nieprzejednanego wroga herezji, brał udział w obradach soboru efeskiego.
Według jednego z podań, został mianowany archimandrytą przez Cyryla Aleksandryjskiego w trakcie soboru efeskiego, gdy uderzył Nestoriusza po tym, jak ten położył Ewangeliarz na ziemi. Według innych źródeł Szenute w momencie przyjazdu na sobór już był archimandrytą.