Walancin Fiodarawicz Hołubieu (, , Walentin Fiodorowicz Gołubiew; ur. 21 czerwca 1955 w Krzywym Rogu) – białoruski historyk i polityk; w latach 1990–1996 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji; członek Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej partii Białoruski Front Ludowy (Biełaruski Narodny Front), o charakterze antykomunistycznym i niepodległościowym; doktor nauk historycznych.
Życiorys Młodość Urodził się 21 czerwca 1955 roku w mieście Krzywy Róg, w obwodzie dniepropetrowskim Ukraińskiej SRR, ZSRR. W młodości pracował jako glazurnik w Zjednoczeniu Budowlanym Nr 20 w Swietłahorsku. Po odbyciu służby wojskowej podjął studia na Wydziale Historii Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego, które ukończył w 1981 roku. Po studiach pracował jako starszy laborant, aspirant, młodszy pracownik naukowy, pracownik naukowy i starszy pracownik naukowy w Instytucie Historii Akademii Nauk Białoruskiej SRR. Uzyskał stopień kandydata nauk historycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora). Temat jego dysertacji kandydackiej brzmiał: Własność i użytkowanie ziemi przez chłopów na Białorusi w XVI – XVIII wieku). Należał do KPZR. Pod wpływem idei białoruskiego ruchu narodowego przełomu lat 80. i 90.