Kandydował ponownie na stanowisko deputowanego w wyborach parlamentarnych w 1995 roku. Udało mu się zdobyć wystarczającą liczbę głosów, jednak jego kandydatura została bez wyjaśnień skreślona z listy deputowanych. Listy kierowane do różnych instancji z protestami i żądaniem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji zostały zignorowane. W taki sam sposób potraktowany został inny kandydat BFL-u, Juryj Bieleńki. Zdaniem Zianona Pazniaka, była to część planowej falsyfikacji wyników wyborów, dokonanej z polecenia prezydenta Alaksandra Łukaszenki.
W 2010 roku Zianon Pazniak opisał w swoich wspomnieniach Walancina Hołubieua z początku lat 90. następująco:
Późniejsza działalność polityczna Walancin Hołubieu po zakończeniu kadencji deputowanego pozostał członkiem Białoruskiego Frontu Ludowego. W latach 1995–1999 pełnił funkcję współprzewodniczącego Białoruskiego Centrum Naukowo-Dydaktycznego „Białoruska Perspektywa”. W 1999 roku doszło do rozłamu w BFL, w wyniku którego powstały dwa ugrupowania: Konserwatywno-Chrześcijańska Partia – BNF pod kierownictwem Zianona Pazniaka oraz Partia BNF pod kierownictwem Wincuka Wiaczorki. Hołubieu poparł Wiaczorkę i znalazł się w Partii BNF. Wchodził w skład Sejmu Partii BNF – jej organu kierowniczego. Na 12.