John Fahey (ur. 28 lutego 1939 w Waszyngtonie, zm. 22 lutego 2001 w Salem) – amerykański kompozytor i gitarzysta, grający stylem fingerstyle. Jeden z pierwszych, którzy używali gitary akustycznej jako instrumentu solowego. Jego bardzo wpływowy styl grania określano zapożyczonym z malarstwa terminem amerykański prymitywizm, co odnosiło się przede wszystkim do nie akademickiej natury jego sztuki, do faktu, że Fahey był samoukiem. John Fahey pełnymi garściami czerpał nie tylko z tradycji amerykańskiego folku i bluesa, w jego eklektycznym dorobku muzycznym znajdziemy odniesienia do muzyki poważnej, brazylijskiej czy indyjskiej. W 2003 pismo Rolling Stone umieściło go na 35. miejscu w rankingu „100 Największych Gitarzystów Wszech Czasów”.
Kariera John Aloysius Fahey urodził się w Waszyngtonie w bardzo muzykalnej rodzinie – oboje rodzice grali na pianinie. W 1945 przeprowadzili się na przedmieścia Waszyngtonu do Takoma Park (stan Maryland), gdzie w weekendy Fahey chodził często z rodziną na występy najpopularniejszych w owym czasie zespołów country i bluegrass. Jednak dopiero wykonywana przez Billa Monroe wersja przeboju Jimmie Rodgersa Blue Yodel No. 7, którą młody Fahey usłyszał w radio, zaszczepiła w nim pasję do muzyki.