Decyzja o ewakuacji. Marsz ku granicy rumuńskiej mały|Gen. Nikołaj Bredow 24 stycznia tego roku dyrektywą gen. lejt. Nikołaja Szyllinga wszystkie oddziały operujące na prawobrzeżnej Ukrainie, oprócz garnizonu Odessy (który został ewakuowany na Krym na brytyjskich okrętachP. Kenez, Red Advance..., s. 237.), zostały podporządkowane dowództwu gen. lejt. Nikołaja Bredowa. Szefem sztabu został gen. mjr Borys Sztejfon. Główne siły białych ześrodkowały się w rejonie Tyraspola. Ponadto część II Korpusu Armijnego gen. lejt. Michaiła N. Promptowa (5 Dywizja Piechoty, grupa kawaleryjska gen. mjr. Nikołaja Sklarowa i oddział płk. Salikowa) miała zebrać się we wsi Majaki, zaś grupa gen. Wasiliewa w Owidiopolu. Liczyły one ogółem ok. 6 tys. żołnierzy.
Wszystkie oddziały miały przejść na terytorium Besarabii, kontrolowanej przez Rumunię, gdzie – koncentrując się w Tulczy – czekałyby na transport na Krym, do reszty wojsk gen. Piotra Wrangla. Jednakże na przeprawach przez Dniestr zostały ostrzelane z dział i karabinów maszynowych. Oficerowie rumuńscy oświadczyli, że otrzymali rozkaz nikogo przez granicę nie przepuszczać, w związku z czym oddziały gen. Bredowa zmuszone były nocą z 29 na 30 stycznia 1920 r. skierować się na północ wzdłuż rzeki do rejonu Kamieńca Podolskiego. W marszu uczestniczyło też wielu uchodźców cywilnych.