W „kombi” pojawiła się pierwsza modyfikacja Land Rover. Station Wagon zostały wyposażone w „Dach Safari”, który składał się z drugiej powłoki dachu zamontowanej na pojeździe. Dzięki temu wnętrze było chłodne podczas upałów i zmniejszało kondensację w niskich temperaturach. Otwory wentylacyjne zamontowane na dachu umożliwiły dodatkową wentylację wnętrza. Podczas gdy bazowały one na tych samych podwoziach i układach napędowych co standardowe pojazdy, Station Wagony nosiły różne numery podwozia, specjalne plakietki i były reklamowane w oddzielnych broszurach. W przeciwieństwie do oryginalnego Station Wagon nowe wersje wewnętrzne były bardzo popularne.

W połowie 1956 roku rozstaw osi został wydłużony o 2 cale (51 mm) do 88 cali (2,24 m) i 109 cali (2,77 m), a przednia belka podwozia została przesunięta o cale do przodu, aby pomieścić nowy silnik Diesla, który miał być opcją w następnym roku. Ta zmiana została wprowadzona we wszystkich modelach z wyjątkiem 107 kombi, która nigdy nie byłaby wyposażona w silnik wysokoprężny i ostatecznie byłaby ostatnim modelem Series I w produkcji. Wymiary te miały być stosowane we wszystkich Land Roverach przez następne 25 lat.