Równocześnie zmienia się stosunek Cartera do Susan Beresford z pierwotnej niechęci wywołanej jej złośliwością do miłości, podobna ewolucja zachodzi u Susan, która mówi swoim rodzicom, że chce wyjść za Cartera i że on zgodził się na zajęcie wysokiego stanowiska w korporacji jej ojca (co nie było w pełni prawdą). Gdy porywacze zatrzymują statek ze złotem, zabierają skrzynie wymienione w depeszy Cartera, a następnie przekazują na ten statek załogę i pasażerów „Campari” oraz trumnę z ukrytym naukowcem. Gdy „Campari” odpływa, Carter ujawnia prawdę o bombie, ale okazuje się, że porywacze zniszczyli nadajniki na statku ze złotem, więc nie można ich ostrzec — giną więc oni w wybuchu bomby. Gdy kapitan statku ze złotem żali się nad zniszczonym w wybuchu złotem, Carter ujawnia treść depeszy. Wtedy kapitan „Campari” chce przeprosić Cartera za to, że podejrzewał go o współpracę z porywaczami. Gdy mówi on, że Carter kazał mu zamilknąć, choć jest jego kapitanem, to Susan Beresford odpowiada, że jej też kazał zamilknąć, a ona nie jest tylko kapitanem, lecz jego narzeczoną i za miesiąc biorą ślub.
Kategoria:Szkockie powieści kryminalne i sensacyjne Kategoria:Powieści Alistaira MacLeana Kategoria:Powieści z 1962