thumb|Ulica Świętojerska przed II wojną światową thumb|Nieistniejąca hala targowa przy ul. Świętojerskiej thumb|Zachodni odcinek ulicy ok. 1960 po prawej teren ambasady Chin Ulica Świętojerska – jedna z ulic Nowego Miasta w Warszawie, biegnąca od ul. Freta do ulicy gen. Władysława Andersa.
Historia Ulica powstała w miejscu drogi narolnej, biegnącej przy gruntach należących do kanoników regularnych przy kościele św. Jerzego. W XIV wieku powstała tam jurydyka Świętojerska.
Wczesne zapisy nazwy ulicy to ulica Świętego Jerzego i ulica Ś. Jerzego, które w XVII wieku występowały łącznie z obecną formą, zapisywaną jednak w różny sposób (m.in. S. Jerska, Święto Jerska, Świętojerska i Świętojurska).
Wiek XV przyniósł pierwsze drewniane domostwa, luźno rozrzucone domy i dworki. Ich mieszkańcy byli ubodzy rolnicy i rzemieślnicy, zdziesiątkowani potem przez epidemię szalejącą tu w latach 1614–1625. W 1621 została przecięta Wałem Zygmuntowskim. Połowa zabudowy ulicy została spalona w czasie potopu szwedzkiego.