Przełom nastąpił w drugiej połowie lat 50. W grudniu 1956 udało się odzyskać niezależność klubu (reaktywując Towarzystwo). Tryton nabył wyczynowe łodzie, a szkolenie młodzieży w końcu zaczęło przynosić efekty. Objawił się talent przyszłego olimpijczyka, Eugeniusza Kubiaka. W roku 1958 klub wstąpił do Związkowej Federacji Sportowej Budowlani, co pozwalało zdobywać fundusze na działalność. Lata 60. to pierwsze powojenne medale na Mistrzostwach Polski i rozpoczęcie rozbudowy przystani. Towarzyszyła temu wzmożona praca z juniorami, którzy pod koniec tej dekady zaczęli odgrywać jedną z wiodących ról na polskiej scenie rywalizacji sportowej i niewiele gorsze wyniki w rywalizacji seniorów.
Działalność Trytona w latach 70. i 80. to postępujący regres. Zawodnicy wciąż odnosili pewne sukcesy, ich liczba jednak stale malała, co wynikało m.in. z pogarszających się warunków technicznych przystani, która podtapiana była przez Wartę. Doprowadziło to w 1982 roku do odejścia części zawodników i trenera Aleksandra Wojciechowskiego do AZS AWF Poznań. Klub zmuszony do wydatków na remonty budynków przystani, nie miał środków nawet na wyjazdy na zawody. Przemiany ustrojowe roku 1989, zastały PTW Tryton w bardzo złej sytuacji. Brak było nie tylko funduszy, ale też przyzwoitego sprzętu. Sytuację pogorszył pożar w 1991 roku.