książka sześciokrotnie wznawiana). Opisał nowe choroby dzieci, nowe formy wcześniej znanych chorób lub ich objawy, np. scarlatinella („czwarta choroba”), mononukleoza zakaźna, zamaskowana malaria niemowląt, ospa wietrzna jako odrębna choroba, wczesne objawy odry, tzw. plamki Fiłatowa (jak się okazało już wcześniej opisane przez innych, np. rosyjskiego lekarza Bielskiego, a później przez amerykańskiego lekarza Koplika; zobacz: Plamki Koplika). W 1889 roku N.F. Fiłatow opublikował „Krótki podręcznik chorób dzieci”, który wydano 12 razy (6 razy za życia autora; ostatnie wydanie – w 1922 roku).
W latach 1891–1902 N. Fiłatow był kierownikiem kliniki chorób dziecięcych na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Moskiewskiego. Prowadził wykłady oraz profesorskie kliniczne obchody chorych, które cieszyły się dużym zainteresowaniem studentów i lekarzy.