Bitwa pod Kabulem – starcie zbrojne, które miało miejsce podczas I wojny brytyjsko-afgańskiej, kiedy tzw. „Armia Retrybucyjna” generałów George’a Pollocka i Williama Notta pokonała afgańskich powstańców pod Kabulem, a następnie zdobyła i zniszczyła miasto. Brytyjczycy odbili również jeńców wziętych do niewoli podczas zimowego odwrotu Armii Indusu.
Wieści o klęsce Brytyjska Armia Indusu zdobyła Kabul w 1839 r. na początku wojny i osadziła na tronie Szuję Szaha. Obalony Dost Mohammad Chan poddał się Brytyjczykom w listopadzie 1840 r. Rok później wybuchło w Afganistanie powstanie, na czele którego stanął syn Dosta Mohammada, Akbar Chan. 12 listopada brygada Roberta Sale'a została otoczona w Dżalalabadzie. Główne siły, pod komendą generała Williama Elphinstone’a, pozostały w Kabulu, jednak zostały odcięte przez afgańskich powstańców. 1 stycznia 1842 r. generał Elphinstone za cenę pozostawienia artylerii uzyskał zgodę Akbara Chana na odwrót z Kabulu do Dżalalabadu.