U Etrusków, którzy wysoko rozwinęli toreutykę w oparciu o wzory greckie, mistrzostwem zasłynęli Wulka z Wejów i Novios Plautios – twórca tzw. cisty ficorońskiejPor. J.A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności, dz. cyt., passim.. thumb|240px|Dzieła toreutyki rzymskiej w skarbie z Boscoreale (ekspozycja w Muzeum Luwru) Zdobione wyroby metaloplastyczne ze srebra i złota cenione były wysoko przez Rzymian, u których szczególny rozwój toreutyki nastąpił w epoce Augusta. Istnieje nawet przypuszczenie, że srebrne naczynia stały się obiektem swoistego kolekcjonerstwa, świadczącego o guście i zamożności właściciela; świadczyć mogą o tym wielkie dekorowane reliefowo patery, niemające bynajmniej charakteru użytkowegoE. Makowiecka: Sztuka Rzymu, dz. cyt., s. 186..
Odkryte zestawy luksusowych naczyń (zastawy stołowe) pochodzą na ogół z rzymskich willi, także spoza granic cesarstwa (znaleziska w Niemczech, Danii). W ich dekoracji oprócz motywów mitologicznych (rzadko historycznych) przeważają roślinne, swymi elementami (liście, wici) podkreślające kształt naczynia. Do najczęstszych i najlepiej zachowanych należą odnalezione w postaci skarbów wyroby toreutyczne z epoki późnego cesarstwa (głównie IV w. n.e.)Jean-Claude Fredouille: Słownik cywilizacji rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 1996, s. 246..