Ofiarami czerwonego terroru padli przeciwnicy rewolucyjnego stylu rządów Dergu oraz przedstawiciele konkurencyjnych, cywilnych ugrupowań skrajnej lewicy (Partia Ludowo-Rewolucyjna Etiopii oraz Socjalistyczny Ruch Panetiopski). Niektóre elementy czerwonego terroru zostały zapożyczone z rewolucji kulturalnej Mao Zedonga w ChRLMarina i David Ottaway, Ethiopia: Empire in Revolution (New York: Africana, 1978), s. 187. Ocenia się, że w wyniku czerwonego terroru zginąć mogło 500 tysięcy osóbRiccardo Orizio Talk of the Devil: Encounters with Seven Dictators, s. 151. Mengystu uważał, że takie rozwiązanie było koniecznie do likwidacji w kraju feudalizmu i trybalizmuRiccardo Orizio, Diabeł na emeryturze. Rozmowy z siedmioma dyktatorami., Poznań 2004.
W trakcie rządów Mengystu musiał zmierzyć się z separatystami erytrejskimi (działającymi na długo przed rządami Dergu) oraz zbrojną opozycją, której działalność doprowadziła do wybuchu regularnej wojny domowej.