Zespół turzycy pęcherzykowatej, szuwar turzycy pęcherzykowatej (Caricetum vesicariae) – zespół roślinności łąkowo-szuwarowej budowany głównie przez turzycę pęcherzykowatą.
Charakterystyka Łąka turzycowa (szuwar niski) zajmująca podmokłe siedliska lądowe – porastające brzegi zbiorników wodnych różnego typu, na okrajki torfowisk przejściowych, w zasięgu spływu biogenów ze zlewni. Tworzy torfowisko niskie. W małych zbiornikach astatycznych bywa jedynym zbiorowiskiem szuwarowym. Siedlisko żyzne (eutroficzne lub mezotroficzne), o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego (pH 6-8) (czasem są to kwaśne siedliska humotroficzne). Podłoże organiczno-mineralne, rzadko czysto torfowe lub czysto mineralne. W szczycie sezonu wegetacyjnego woda najczęściej nie występuje na powierzchni. Wczesne, typowe stadia charakteryzuje większa wilgotność (woda do 30 cm głębokości) i obecność gatunków wodnych i szuwaru wysokiego, następne są suchsze z bujną warstwą mszystą. W sukcesji przechodzi w podmokłe łąki (klasa Molinio-Arrhenatheretea), ewentualnie w łozowiska i olsy, rzadziej w inne rodzaje torfowisk i turzycowisk.
Występowanie Pospolite w całej Polsce, mniej liczne w części południowej.