thumb|300px|Przybycie Aleksandry Fiodorownej, carewicza Aleksego i cara Mikołaja II do Stawki, maj 1916 Stawka Naczelnego Dowódcy (, Stawka Wierchownogo gławnokomandujuszczego) – organ naczelnego kierownictwa polowego wojskami i kwatera główna Naczelnego Dowódcy armii rosyjskiej na teatrze działań wojennych w I wojnie światowej (rozformowania 16 marca 1918 r.).
Historia Na początku wojny stacjonowała w Baranowiczach, a od 8 – według kalendarza juliańskiego – (21) sierpnia 1915 w Mohylewie.
Sztab Naczelnego Dowódcy miał początkowo 5 zarządów: generalnego kwatermistrza, operacyjny, dyżurnego generała (sprawy mobilizacyjne i kompletowania sił zbrojnych, zaopatrzenia armii, wyznaczania na stanowiska), komunikacji wojskowej, marynarki wojennej i komendanta kwatery głównej wraz z oddziałem łączności.
W początkowym okresie wojny w Stawce było 9 generałów, 36 oficerów, 12 pracowników wojska i 125 żołnierzy. Stan osobowy Stawki, w czasie prowadzenia działań zwiększał się. 1 (14) listopada 1917 r. było w Stawce 15 zarządów, 3 kancelarie, i 2 komitety (razem ponad 2 tysiące ludzi). Stawka nie zdołała zabezpieczyć dowodzenia frontami i koordynacji ich działań. Po rewolucji lutowej w 1917 r. Stawka stała się główną siedzibą sił popierających starą władzę.