Paweł Zaremba (ur. w Piotrogrodzie, zm. 23 kwietnia 1979 w Monachium) – polski historyk, pisarz i dziennikarz.
Życiorys Urodził się w rodzinie Piotra, podpułkownika piechoty Wojska Polskiego, i Nadziei-Jadwigi z domu Herwarth, krewnej Hansa von Herwartha. Był młodszym bratem Piotra (1910–1993).
Po ucieczce rodziny z Rosji po rewolucji bolszewickiej do Francji tam zdobywał początkowe wykształcenie. Ukończył gimnazjum imienia Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Poznańskim. W 1937 roku obronił pracę dyplomową dotyczącą uprawnień prezydenta w konstytucji Stanów Zjednoczonych i uzyskał tytuł magistra prawa. Przed II wojną światową przygotowywał pracę doktorską o wpływach burgundzkich na ustrój Rzeczypospolitej w wiekach średnich, ale z powodu wybuchu wojny jej nie ukończył.
W latach 1937–1938 szkolił się w dywizyjnym kursie podchorążych rezerwy w Kaliszu. Pod koniec wojny domowej w Hiszpanii Zaremba został wysłany jako obserwator Sztabu Głównego Wojska Polskiego. Po wybuchu wojny walczył z Niemcami jako podporucznik w 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. W czasie walk o Łęczycę Paweł Zaremba został dwukrotnie ranny. Po wzięciu do niewoli do końca wojny był więziony w Oflag VII A Murnau.