Podczas powstania w getcie większość zabudowy została wypalona; ostateczna zagłada ulicy nadeszła w roku 1944 podczas powstania warszawskiego. Od 1 do 6 sierpnia w fabryce mebli Kamlera (nr 72) stacjonowała Komenda Główna AK. Stąd 6 sierpnia dowództwo powstania przeniosło się do gmachu szkoły powszechnej przy ul. Barokowej 7.
Ocalało kilka kamienic przy zachodnim, końcowym odcinku ulicy oraz dawna fabryka firanek Szlenkiera, która po znacjonalizowaniu działała do roku 1966. Choć jej zabudowania brano pod uwagę jako jedną z lokalizacji planowanego Muzeum Powstania Warszawskiego, zabytkowe mury rozebrano w roku 1985.
Wysadzone przez Niemców w powietrze 21 sierpnia 1944 mury Pawiaka zakonserwowano i częściowo zrekonstruowano w latach 60.; w roku 1965 otwarto tam Muzeum Więzienia Pawiak.
W okresie powojennym Dzielna otrzymała nową zabudowę, nie nawiązującą do przedwojennego wyglądu ulicy.
Ważniejsze obiekty Muzeum Więzienia Pawiak, nr 24/26 Ogród Sprawiedliwych w Warszawie Głaz pamiątkowy z datą i godziną śmierci Jana Pawła II (przy skrzyżowaniu z al. Jana Pawła II)
Obiekty nieistniejące Fabryka Kamlera
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Ulica Dzielna na portalu warszawa1939.pl
Dzielna Kategoria:Muranów (Śródmieście) Kategoria:Muranów (Wola)