thumb|250px Gambara – opowiadanie Honoriusza Balzaka z 1837, część Studiów filozoficznych cyklu Komedia ludzka. Po raz pierwszy zostało opublikowane w Revue et gazette musicale.
Treść Bogaty Włoch, hrabia Andrea Marcosini, spotyka w paryskim Palais-Royal młodą kobietę, której nadzwyczajna uroda w zestawieniu z nędznym strojem każe mu śledzić ją, a następnie zorientować się, kim jest. Okazuje się, że napotkana kobieta to Mariana, żona Gambary, ubogiego rzemieślnika budującego instrumenty muzyczne, którego pragnieniem jest jednak utrzymywanie się z komponowania. Gambara tworzy zresztą własne utwory, jednak jego twórczość jest do zaakceptowania dla słuchacza tylko wtedy, gdy Włoch wykonuje swoje dzieła po pijanemu. Niezrozumiany i powszechnie odtrącany jako wariat, Gambara jest wspierany jedynie przez własną żonę – Mariana wykonuje wszystkie prace domowe, wierząc w geniusz męża. Zaintrygowany tą sytuacją hrabia początkowo wspiera Gambarę finansowo, by ten mógł skupić się na komponowaniu, jednak rychło rozczarowuje się, gdy domniemany geniusz nie umie przestać pracować nad jednym utworem, a w dodatku pogłębia się jego alkoholizm. Arystokrata porywa wówczas Marianę, jednak wkrótce porzuca ją dla innej.