Nowy historyzm – poststrukturalistyczna tendencja w badaniach literackich, powstała w latach 80. XX wieku na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Za jej twórcę uważa się Stephena Greenblatta, a za głównych reprezentantów: Louisa Montrose'a, Jonathana Goldberga, Waltera Benna Michaelsa oraz Harolda Arama Veesera.
Nowi historyści uważali, że dzieło jest zdeterminowane przez płeć autora, jego przynależność rasową, religijną, przekonania polityczne oraz reprezentowanie określonej klasy społecznej. Nie traktowali więc tekstu jako tworu autonomicznego (tak jak to czynili badacze z kręgu strukturalizmu czy new criticism), ale kładli nacisk na kontekst kulturowy, w którym pojawia się utwór literacki. Najwięcej uwagi w swoich pracach poświęcili epoce renesansu.
Studium programowym nowego historyzmu są prace Greenblatta O poetykę kultury oraz Montrose'a Poetyka i polityka kultury, opublikowane w zbiorze pod redakcją Veesera The New Historicism w 1989 roku.