Kodeks Dubliński, łac. Codex Dublinensis albo Codex Dublinensis Rescriptus (Gregory-Aland no. Z albo 035) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, przekazujący fragmenty Ewangelii Mateusza. Zawiera również fragment Księgi Izajasza w przekładzie Septuaginty (O lub 918 w numeracji Rahlfsa). Paleograficznie datowany jest na VI wiek. Jest palimpsestem, zachował się we fragmentarycznym stanie, jego tekst cieszy się zainteresowaniem ze strony krytyków tekstu i jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu oraz Septuaginty.
Kodeks przechowywany jest w Trinity College (K 3.4), w Dublinie.
Opis Kodeks zawiera fragmenty tekstu Ewangelii Mateusza na 32. pergaminowych kartach (27 na 20 cm). Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 21 linijek w kolumnie, 27 liter w linijce, wielką, atrakcyjną i bardzo precyzyjną uncjałą. Tekst jest pisany metodą scriptio continua, bez przerw między wyrazami, skróty są rzadko stosowane. Litery są większe niż w kodeksach Alexandrinus i Vaticanus, mniejsze niż w kodeksie Petropolitanus purpureus, tej samej wielkości co w Nitriensis. Tekst nie stosuje przydechów ani akcentów. Litera alfa oraz my mają bardzo szczególne kształty, my wygląda jak odwrócone Π.