15 kwietnia 1919 został mianowany kapitanem, a w niecały miesiąc później otrzymał dyplom pilota.

Na przełomie maja i czerwca 1919 wraz ze 162 eskadrą Spadów przybył do Polski. Na początku czerwca 1919 został przeniesiony do 39 eskadry Breguetów. 3 marca 1920 mianowany dowódcą 12 eskadry wywiadowczej.

10 maja lecąc na czele dowodzonej przez siebie eskadry, w czasie wykonywanie zadania bojowego, w celu zbombardowania pozycji bolszewickich wdał się w powietrzną walkę z sowieckimi myśliwcami. Pomimo tego, że leciał sam na obciążonym dwumiejscowym samolocie, zaatakował samoloty bolszewickie, odciągając je od pozostałych samolotów eskadry. Po uszkodzeniu samolotu musiał awaryjnie lądować na terytorium wroga. Wzięty do niewoli był torturowany przez Czekę. Nie wyjawił żadnych informacji dotyczących lotnictwa polskiego. Po kilku dniach śledztwa został zamordowany – rozstrzelany przez Rosjan.

Ordery i odznaczenia Pośmiertnie za wybitne zasługi dla lotnictwa polskiego został odznaczony: Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8137 – 27 lipca 1922, Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Polową Odznaką Pilota – 11 listopada 1928 roku „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918-1920”.