Gwido da Velate, również Guido, Guy lub Wido, wł. Guido da Velate (zm. 23 sierpnia 1071) – dostojnik kościelny, arcybiskup Mediolanu (1045–1069) i Rzymu, święty Kościoła katolickiego.
Został obrany przez cesarza Henryka III arcybiskupem Mediolanu w 1045 roku. Jego wybór pozostaje w ścisłym związku z powstaniem ruchu religijnego nazwanego patarią – elekcja spowodowała protest, którego głównymi przedstawicielami byli diakon Arialdo z Carimate i subdiakon Landolfo Cotta. Gwido namawiany przez papieża Stefana IX zwołał synod w Fontaneto (Novara) i wezwał Arialda i Landolfa. Wezwani nie stawili się i zostali ekskomunikowani. Kuria wysłała do Mediolanu wizytatorów apostolskich w osobach Anzelma di Baggio (późniejszego papieża), biskupa Lukki i Hildebranda z Soany, a ci – zamiast potępić patarenów – wezwali mediolańczyków do kontynuacji dzieła oczyszczenia Kościoła. Gwido nadal prowadził spór z kurią, a nowo obrany papież Mikołaj II wysłał do Mediolanu kolejną misję, której przewodniczyli Piotr Damiani i Anzelmo di Baggio. W wyniku rozmów Gwido zaakceptował program reform oraz uznał swoją konsekrację przez Henryka III za nieważną.