thumb|100px|herb Leliwa. Bobolowie herbu Leliwa – polski ród szlachecki.
Historia Rodzina Bobolów jest średniowiecznym rodem szlacheckim, którego kolebką były ziemie śląskie. Do mieszkańców m. Sychowa, niewielkiej w XIII w. wsi książęcej, koło Książa, należał „Bobola z bratem swym Secesławem”. On też prawdopodobnie jest protoplastą całego, szeroko w późniejszych czasach rozgałęzionego, rodu Bobolów. Korzystając z uzyskanej swobody ruchów łazęków, dotarł Bobola ze swym bratem w pobliże opactwa cystersów w Henrykowie, leżącego na linii Wrocław-Kamieniec, gdzie dorobił się kawałka ziemi, na którym założył osiedle; „Bobolice” i za zasługi wojenne, otrzymał od Henryka Brodatego tu posiadłości, oraz zdobył herb Leliwa.
W okolicach Henrykowa przebywali rodzeni bracia: Przybysław, Boguchwał, Wojsław i Gostacho Bobolowie. Jednak w 1239 r. „dziedzice na Bobolicach” utracili swą ojcowiznę. Zmuszono ich do sprzedaży Bobolic opatowi Cystersów henrykowskich, Bodonowi.
Jeszcze w 1315 r. pojawia się jeden z Bobolów na Śląsku, podkomorzy księcia Leszka raciborskiego, nazwany w dokumencie Wacław „Bobulca”.