Dowództwo nad gwardią szwajcarską przejął de Lachesnaye, który szybko przekonał się, że nie może – jak wcześniej sądził – liczyć na spodziewaną część Gwardii Narodowej (w czasie przeglądu wojsk żołnierze wołali "niech żyje naród!").
Powstańcy zdołali 10 sierpnia przejąć arsenał, dozbroić się i sformować w kilka kolumn, po drodze rosnących w siłę. Szczególnie licznie stawili się mieszkańcy przedmieścia Saint-Antoine. Na Pont Neuf powstańcy umieścili prowizoryczne stanowiska artylerii. Szturm rozpoczął się w godzinach rannych. Ci gwardziści narodowi, którzy do tej pory nie opuścili króla, teraz przeszli na stronę atakujących. W obliczu nieuchronnej klęski król nakazał Szwajcarom poddać się. Sama rodzina królewska opuściła pałac i szukała azylu w siedzibie Legislatywy.
Tymczasem gwardia szwajcarska, do której pisemny rozkaz królewski najpewniej nie dotarł (lub dotarł za późno), stanęła twarzą w twarz z powstańcami, których siły w dalszym ciągu rosły. W tym momencie padł strzał – nie wiadomo jednak, z której strony.