mały|Wydanie Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis w edycji Kirchmajera z 1864 roku Liber beneficiorum (z łac. księga dobrodziejstw, także księga beneficjów, księga uposażeń) – spis uposażeń, dóbr i przywilejów, zwłaszcza kościelnych, sporządzana dla celów statystycznych oraz podatkowych. Wypisy z takich ksiąg sądy cywilne przyjmowały jako prawomocne dowody w sporach majątkowych. Stanowią ważne źródło historyczne do dziejów kościoła, a także stosunków majątkowych i gospodarczych.
Liber beneficiorum w Polsce Spisami tego typu, które dotyczą terenów obecnej Polski, są:
Liber beneficiorum diecezji lubuskiej – księga powstała około roku 1400, za pontyfikatu biskupa Jana Borschnitza (1397–1420), Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis – autorstwa Jana Długosza (1470–1480), Poznański liber beneficiorum – powstał w roku 1510, Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej opracował również w latach 1511–1523 Jan Łaski, Liber beneficiorum Żernickiego – autorstwa Marcina ze Stawu, poprawiona przez Jana Żernickiego, powstał około roku 1516, opisuje dekanaty: szczawiński, bedleński, tuszyński, rawski oraz miasto Łowicz, Liber retaxationum Drzewickiego – powstał w 1526 r.