Terytorium byłego księstwa Jersika zostało podzielone pomiędzy biskupstwo Rygi i zakon kawalerów mieczowych w 1239 roku.
Kampania przeciwko Estończykom (1208–1227) Do roku 1208 niemieccy rycerze stali się silni na tyle, by podjąć kampanię przeciwko Estończykom, którzy wówczas byli podzieleni na osiem większych i kilka mniejszych państewek, rządzonych przez starszyzny i tylko w ograniczonym stopniu współpracujących ze sobą. W latach 1207–1227 wojska różnych krajów przetaczały się przez tereny Liwonii, północnej Łatgalii, z Liwończykami i Łatgalami jako tradycyjnymi sprzymierzeńcami krzyżowców, a Księstwem Połocka i Pskowa występującymi jako sprzymierzeńcy różnych stron w różnym czasie. Wzgórza obronne, będące głównymi centrami Estońskich krain, były oblegane i zdobywane wiele razy. Rozejm pomiędzy znużonymi wojną stronami został zawarty na trzy lata (1213–1215) i okazał się ogólnie bardziej korzystnym dla Niemców, którzy umocnili swoją polityczną pozycję, podczas gdy Estończycy nie byli w stanie rozwinąć swego luźnego aliansu w scentralizowane państwo. Wódz Liwończyków, Kaupo, został zabity w bitwie blisko Viljandi (Fellin) 21 września 1217, ale bitwa była wielką klęską dla Estończyków, których wódz Lembitu także został zabity.