Jeśli zawodnik z tytułem „najmocniejszego ogniwa” danej rundy został w niej wyeliminowany, to następną rundę rozpoczynał drugi najlepszy zawodnik danej rundy.
Po każdej rundzie odpadał jeden gracz; eliminacja nie zależała od tego, jak uczestnicy radzili sobie z pytaniami, a następowała drogą głosowania – każdy zawodnik wypisywał na tabliczce imię osoby, którą chciał wyeliminować z dalszej gry (nie można było oddać głosu na samego siebie). Przed poznaniem decyzji graczy widzowie dowiadywali się, kto statystycznie był „najmocniejszym ogniwem”, a kto „najsłabszym ogniwem”. Z gry odpadała osoba, którą wytypowało najwięcej uczestników; w przypadku remisu – gdy dwóch lub więcej graczy otrzymało taką samą liczbę głosów – rozstrzygający głos przyznawano uczestnikowi, który został „najmocniejszym ogniwem” (gracz ten mógł zmienić swoje pierwsze wskazanie). Wyeliminowana osoba opuszczała grę jako tytułowe „najsłabsze ogniwo”.
W siódmej rundzie udział brało dwóch graczy, a uzbieraną przez nich kwotę mnożono przez trzy (mogli zatem zyskać kolejne 9000 złotych). Obydwu graczy awansowało do finału.