Oposik brazylijski (Gracilinanus emiliae) – gatunek ssaka z podrodziny dydelfów (Didelphinae) w obrębie rodziny dydelfowatych (Didelphidae), znany z kilku stanowisk w północnej części Ameryki Południowej. Faktyczny zasięg występowania tego gatunku nie został poznany.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1909 roku amerykański zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Marmosa emiliae. Miejsce typowe to „Para” (obecnie Belém) (), Pará, Brazylia. Holotyp to skóra i czaszka prawie dorosłego samca o sygnaturze BMNH 9.3.9.10 z kolekcji Muzeum Historii Naturalnej w Londynie; odłowiony 13 lutego 1909 roku przez niemiecką ornitolożkę Marię Emilię Snethlage.
Analizy filogenetyczne zbiorów danych multilocus o dużej gęstości taksonów sugerują, że Gracilinanus emiliae jest gatunkiem siostrzanym w stosunku do G. marica i że ta para jest grupą siostrzaną większego kladu, który obejmuje wszystkie inne gatunki z rodzaju Gracilinanus. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.