thumb|145px|Michael Schumacher (zdjęcie wykonane w roku 2005, kiedy Schumacher jeździł w Ferrari) Drugi raz Schumacher zjechał na postój na 38 okrążeniu. Po wyjechaniu z boksów był tuż przed Alesim, ale ponad 20 sekund za Coulthardem. Niemiec natychmiast zaczął ustanawiać najszybsze czasy okrążeń i ponownie zbliżył się do Coultharda. Po pit stopach Hilla (38 okrążenie) i Alesiego (39 okrążenie) Anglik znalazł się przed Francuzem. Na 45 okrążeniu Alesiego wyprzedził również Berger. Coulthard po raz drugi zjechał na pit stop na 49 okrążeniu, a wyjechał z niego 14 sekund za Schumacherem, który nadal powiększał przewagę, albowiem Coulthard miał ciężki bolid, a zmniejszenie przewagi utrudniali mu dodatkowo dublowani kierowcy. Schumacher ostatni raz zjechał do boksów na 60 okrążeniu, z przewagą 21 sekund nad Coulthardem. Przewaga ta była wystarczająca na tyle, by po wyjechaniu z boksów Niemiec nadal jechał przed Szkotem. Schumacher powiększył swoją przewagę do 15 sekund, wygrał swój ósmy wyścig w sezonie, po 83 okrążeniach uzyskując czas 1:48:49.972, oraz zapewnił sobie swój drugi tytuł mistrza świata, jako że Hill nie miał już nawet teoretycznych szans wyprzedzić Schumachera w klasyfikacji generalnej. Został tym samym najmłodszym kierowcą Formuły 1, który obronił tytuł (rekord ten pobił w 2006 roku Fernando Alonso).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Grand Prix Pacyfiku 1995 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.