XVI i XVII-wieczni kartografowie nieba jak na przykład Petrus Plancius i Johann Bayer, rysowali Wieloryba jako dziwną i nieco komiczną mieszaninę wieloryba i potwora. Plancius i Schiller, którzy sporządzili „chrześcijański” atlas gwiazd, interpretowali go jako wieloryba, która połknął Jonasza. Stąd prawdopodobnie pochodzi nowożytna nazwa Cetus, co po łacinie znaczy „wieloryb”.
Gwiazdy Wieloryba Chociaż gwiazdozbiór jest ogromny, to jest w nim niewiele jasnych gwiazd. Nie ma tam żadnej gwiazdy pierwszej wielkości, a tylko jedna jest drugiej wielkości. Gwiazdy Alfa, Gamma i Delta tworzą przy zachodnim krańcu Wieloryba trójkąt, dający się łatwo zidentyfikować, poza tym niebo w tej okolicy jest w zasadzie puste. Omawiane trzy gwiazdy oraz liczne bledsze są tylko ledwo podobne do jakiegokolwiek stworzenia morskiego. Najjaśniejszą gwiazdą jest Beta Wieloryba, Difda, znana także jako Deneb Kaitos (arab. „ogon wieloryba”). Jest to dość typowy olbrzym typu K, leżący w odległości 96 lat świetlnych, 145 razy jaśniejszy od Słońca. Bardziej interesujący jest Omikron Wieloryba, znany jako Mira albo Cudowna Gwiazda. XVI-wieczny astronom David Fabricius zauważył jako pierwszy, że gwiazda ta zmienia jasność, czasami jest to gwiazda drugiej wielkości, ale przez większość czasu nie da się jej zauważyć.