Thomas Denman, 1. baron Denman (ur. 23 lipca 1779 w Londynie, zm. 26 września 1854 w Stoke Albany w Northamptonshire) – brytyjski prawnik i polityk, minister w rządach lorda Greya i księcia Wellington.
Był synem dr Thomasa Denmana i Elizabeth Brodie, córki Alexandra Brodie'ego. Wykształcenie odebrał w Eton College oraz w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge. Studia ukończył w 1800 r. W 1806 r. rozpoczął praktykę adwokacką w korporacji Lincoln’s Inn. Sławę zyskał jako obrońca podczas procesów luddystów. Brał również udział jako obrońca w procesie królowej Karoliny. Jego obrona królowej wywołała niechęć króla Jerzego IV i zablokowała Denmanowi drogę awansu w hierarchii prawniczej.
W 1818 r. Denman uzyskał mandat parlamentarny z okręgu Wareham. W latach 1820–1826 i 1830–1832 reprezentował w Izbie Gmin okręg wyborczy Nottingham. Od początku związał się z partią wigów. W 1830 r. został prokuratorem generalnym w wigowskim rządzie lorda Greya. W 1832 r. stanął na czele Sądu Ławy Królewskiej, a w 1834 r. otrzymał tytuł 1. barona Denman i zasiadł w Izbie Lordów. Pod koniec 1834 r. pełnił obowiązki kanclerza skarbu w tymczasowym rządzie księcia Wellington.