występuje on u 15% chorych.
W obrębie każdego z tych typów wyróżniono 3 grupy: grupa A – oko chore w pozycji wyjściowej jest przywiedzione (ezotropia) grupa B – oko chore w pozycji wyjściowej jest odwiedzione (egzotropia) grupa C – oko chore w pozycji wyjściowej jest skierowane prosto
Diagnostyka różnicowa Zaburzenia podobne do tych, które występują w zespole Duane’a mogą być przyczyną urazu, stanu zapalnego zlokalizowanego w oczodole (w wypadku gdy obejmuje on nerwy lub mięśnie zewnętrzne gałki ocznej). W takich przypadkach pełna historia choroby pozwala rozstrzygnąć o etiologii zaburzeń, choć pojawienie się objawów we wczesnym dzieciństwie może tę diagnostykę znacznie utrudnić. Ważna jest wówczas ocena szerokości szpary powiekowej oraz ułożenia głowy dziecka. Wystąpienie wspomnianych wcześniej upshotów i downshotów przesądza zwykle o zdiagnozowaniu zespołu Duane’a (w wypadku porażenia nerwu odwodzącego takie objawy są niezwykle rzadkie). W diagnostyce różnicowej warto też uwzględnić wspomniane wyżej zespoły i objawy o szerszym spektrum narządowym.