Był to szczytowy moment popularności Marata, który został z gmachu Trybunału wyniesiony na rękach rozentuzjazmowanego tłumu.
Śmierć thumb|Jacques-Louis David, Śmierć Marata, 1793 13 lipca 1793 Marat redagował swoją gazetę siedząc w wannie; ciepłe kąpiele miały pomagać mu w walce z nieznaną chorobą skóry. Zgodził się na spotkanie z Charlotte Corday, która twierdziła, że ma dlań ważne wiadomości z miasta Caen na temat spisków żyrondystów, oponentów politycznych jakobinów. Wpuszczona do domu dziewczyna (związana politycznie z Żyrondą) zadała mu jeden cios nożem w klatkę piersiową i nie próbowała uciec. Marat zdołał jedynie zawołać „Pomóżcie mi!”, po czym zmarł na miejscu. Zabójczyni przyznała się przed trybunałem do swojego czynu. Stwierdziła, że działania Marata doprowadziłyby do wybuchu katastrofalnej w skutkach wojny domowej we Francji, a ona chciała temu zapobiec, dlatego zdecydowała się poświęcić swoje życie dla ratowania ojczyzny. Podczas procesu przekonywała, że działała sama, nikt nie współorganizował zamachu wspólnie z nią. Została zgilotynowana 17 lipca w czerwonym woalu ojcobójczyni.
Twórczość