dziś tylko przy odbudowie obiektów zabytkowych. Wiązanie uzyskuje się przez powtarzanie dwóch warstw, w których na przemian układane są cegły główką i wozówką do lica muru. W licu muru można wyodrębnić wzór kowadełka i krzyża ułożonych obok siebie. Spoiny przesunięte są o 1/4 długości cegły. Pojawienie się w państwie zakonu krzyżackiego w Prusach wątku gotyckiego około 1300 roku nie oznaczało zaniku wcześniejszego układu wendyjskiego. Wręcz przeciwnie – oba wątki współwystępowały przez dziesięciolecia. Różne wątki mogły być stosowane w jednej budowli, a nawet w jednym murze, jak zaobserwowano między innymi na zamku w WąbrzeźnieM. Wiewióra, B. Wasik, M. Majewski, W. Miłek, Badania sondażowe zamku biskupów w Wąbrzeźnie w 2010 r., maszynopis w IA UMK w Toruniu, 2010, s. 38.. W średniowieczu wyznaczone odcinki ścian wznosiły często różne ekipy murarzy, którzy mogli stosować odmienne układy cegiełTadeusz Poklewski-Koziełł, Dogodność i niedogodność budowy zamków w późnym średniowieczu (Petit Koenigsbourg w Alzacji i Bolesławiec nad Prosną w Polsce, w ziemi wieluńskiej), [w:] M. Woźniak (red.), Architectura et historia. Studia Mariano Arszyński septuagenario dedicata, Toruń 1999, s. 104.. holenderski – stosowany w Holandii od XV do XVI wieku;