Włodzimierz Ignacy Tyszkiewicz herbu Leliwa (ur. 28 stycznia 1880 w Starych Brodach, zm. 1953 w Londynie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Przebieg służby wojskowej Syn Marcelego i Marii z Krakowskich urodzony 28 stycznia 1880 w Starych Brodach, w ówczesnym powiecie brodzkim Królestwa Galicji i Lodomerii.
Był zawodowym oficerem kawalerii cesarskiej i królewskiej armii. Służbę rozpoczął w 11 czeskim pułku ułanów, który wówczas stacjonował w Pardubicach. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1899. W 1904 został przyjęty do Szkoły Wojennej w Wiedniu (niem. Kriegsschule). Na porucznika awansował ze starszeństwem z 1 maja 1905. Z dniem 1 listopada 1906, po ukończeniu szkoły, został przydzielony do Sztabu Generalnego (taki sam przydział otrzymał wówczas Józef Sopotnicki), pozostajac oficerem nadetatowym 11 puł. W 1910 został przeniesiony do 3 galicyjskiego pułku ułanów w Krakowie. W tym samym roku przyznano mu starszeństwo w stopniu porucznika z dniem 1 maja 1903. W 1912 został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 maja 1912, otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział do Oddziału Wojskowego Komendy 1 Korpusu w Krakowie.