Sielec był zajęty przez ZSRR i włączony do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (USRR), aby tylko być ponownie okupowany przez niemiecki Wehrmacht w lecie 1941 roku. Po wojnie został ostatecznie włączony do USSR. Liczba ludności zmniejszyła się znacznie w wyniku II wojny światowej i stalinowskiego reżimu sowieckiego. Miejscowi Żydzi zostali zamordowani w czasie Holocaustu. Po wojnie komunistyczny reżim członków lokalnej szlachty jak również bogatszych chłopów i nie-Ukraińców wymordował lub deportował na Sybir do Gułagu. Biedniejsi rolnicy byli zmuszeni do przekazania swoich gruntów na kolektywizację. Po upadku żelaznej kurtyny w 1989 roku i rozpadzie lokalnych kołchozów wysokie bezrobocie zmusiło wielu, zwłaszcza młodych ludzi, do wyjazdu do większych miast. Narodowy Spis Powszechny z 2001 roku ustalił liczbę 164 mieszkańców, zaś w 2009 roku wieś składała się z około 40 domów.
Obszar cechuje się falującymi wzgórzami i gruntami rolniczymi z bogatą glebą czarnoziemem. Lokalna gospodarka związana jest głównie z rolnictwem, wraz z hodowlą bydła i koni.
Zabytki Ślady po dworze zostały utracone w czasie, podobnie jak po kościele królewskim, o którym była mowa w annałach. Kościół dla szlachty wciąż istnieje.