Gustaw Manitius ze Zduńskiej Woli, który pozostał na tym stanowisku przez cały okres II Rzeczypospolitej. Dzięki jego zaangażowaniu nastąpił wszechstronny rozwój, czemu sprzyjała również żywa działalność świeckich członków, skupionych w PTE, Kole Pań, od 1922 r. w Stowarzyszeniu Polskiej Młodzieży Ewangelickiej (SPME), w 1926 r. przekształconym w prężne Stowarzyszenie Polskiej Akademickiej Młodzieży Ewangelickiej (SPAME). Oprócz działalności miejscowej, starano się nieść pomoc w uświadomieniu narodowym polskiej ludności ewangelickiej na południu Wielkopolski, w rejonie Kępna, Odolanowa i Ostrzeszowa. Równoprawnymi członkami Polskiego Zboru Ewangelicko-Augsburskiego są od początku pozostający w mniejszości ewangelicy reformowani, okresowo odwiedzani przez swoich duszpasterzy. W 1926 r. zorganizowano filialny zbór w Lesznie. Stosunki z poznańskim Kościołem Unijnym, na którego czele pozostawał ks. Paul Blau, ze względów narodowościowych pozostawały chłodne, niemożliwe okazało się porozumienie w sprawie udostępnienia którejś z jego świątyń na polskie nabożeństwa ewangelicko-augsburskie (choć pod wpływem chwili, w latach 1921-1925 wprowadzono nabożeństwa w języku polskim w reprezentacyjnym kościele św. Pawła). Po konflikcie o gmach bursy Paulinum, w 1928 r. PTE uzyskało jako rekompensatę od strony niemieckiej kamienicę przy ul.