Polimeryzacja żyjąca – rodzaj polimeryzacji łańcuchowej, w której zostały wyeliminowane wszystkie reakcje terminacji (zakończania łańcucha polimerów), a szybkość reakcji inicjowania jest przynajmniej o jeden rząd większa od szybkości reakcji propagacji (wzrostu łańcuchów polimeru).
Polimeryzacja żyjąca jest bardzo trudna technicznie do przeprowadzenia, ale ma szereg unikatowych zalet, dla których dąży się do jej osiągania, np.: pełna kontrola nad stopniem polimeryzacji otrzymywanych polimerów, poprzez prostą zmianę proporcji użytego inicjatora do monomerów bardzo mała polidyspersyjność (rozrzut mas cząsteczkowych) otrzymanych polimerów możliwość syntezy dobrze zdefiniowanych kopolimerów blokowych.
Przebieg polimeryzacji żyjącej i jej stopień polimeryzacji Polimeryzacja żyjąca jest bardzo szczególnym przypadkiem polimeryzacji łańcuchowej. W zwykłej polimeryzacji łańcuchowej wszystkie trzy procesy – inicjowanie, propagacja i terminacja zachodzą cały czas równocześnie w trakcie jej trwania. Oznacza to, że w każdej chwili jej trwania wzrost jednych łańcuchów polimeru właśnie się zaczyna, innych jest akurat w trakcie, a jeszcze inne łańcuchy są już nieaktywne na skutek terminacji.