Andrzej Samuel (ur. początek XVI w. w Krakowskiem, zm. w czerwcu 1549 w Kwidzynie) – dominikanin, następnie polski duchowny luterański, pisarz i działacz reformacyjny.
Życiorys Gdzie i kiedy wstąpił do zakonu, źródła nie podają. Studiował przypuszczalnie we Włoszech, w roku 1532 (według H. Barycza) uzyskał tytuł bakałarza sztuk wyzwolonych na Akademii Krakowskiej. Od grudnia roku 1540 był kaznodzieją przy kościele farnym Św. Marii Magdaleny w Poznaniu, ciesząc się dużą popularnością. Już w roku 1541 został oskarżony o propagowanie luteranizmu. Wprawdzie podejrzenia oficjalnie oddalił sąd biskupi, jednak Samuel nie powrócił już na ambonę i udał się (1542) na dalsze studia do Wittenbergi i Lipska. W Lipsku w roku 1543 zyskał tytuł doktora teologii. Tam też poślubił Annę z d. Gunterad, córkę miejscowego patrycjusza. Do Polski przesyłał literaturę luterańską, którą kolportował Jan Seklucjan. Utrzymywał kontakty z księciem Albrechtem Hohenzollernem, który proponował mu objęcie katedry teologii na uniwersytecie w Królewcu. W 1543 r. przebywał wraz z księciem w Poznaniu i wyjechał wraz z nim do Prus. W roku 1544 jego pisma teologiczne zostały potępione przez senat, a na Samuela wydano wyrok śmierci. W Prusach był duchownym w Dąbrównie i w Pasymiu.