Norman Kirk (ur. 6 stycznia 1923 w Waimate, zm. 31 sierpnia 1974 w Wellington) – nowozelandzki polityk, w latach 1972–1974 premier Nowej Zelandii.
Pochodził z robotniczej rodziny. Jako dziecko lubił czytać, ale nie przekładało się to na dobre wyniki w nauce. Przestał chodzić do szkoły jeszcze przed swoimi trzynastymi urodzinami, a następnie imał się różnych zajęć, był m.in. pomocnikiem cieśli oraz kolejarzem. W 1941 został powołany do wojska, jednak ostatecznie nie trafił do służby z powodu złego stanu zdrowia. W 1943 zapisał się do Partii Pracy. W 1951 został jej liderem w miasteczku Hurunui, gdzie wówczas mieszkał, a dwa lata później wybrano go na burmistrza tej miejscowości.
W 1957 – za drugim podejściem – dostał się do Izby Reprezentantów. W 1963 został wiceprzewodniczącym Partii Pracy, a rok później jej przewodniczącym (co jednak nie oznaczało przywództwa, a raczej funkcję porównywalną do sekretarzy generalnych ugrupowań europejskich). W 1965 pokonał Arnolda Nordmeyera w wyborach na lidera partii. Przez kolejnych siedem lat był równocześnie liderem opozycji. W 1972 partia pod jego wodzą wygrała wybory, a jemu samemu przypadło w udziale sformowanie gabinetu.